Jumbrachie bugün nasillar?

The Dieline's Latest Top 10 Posts

2009-09-28T21:55:00.001+03:00

The Dieline's Latest Top 10 Posts

Posted using ShareThis

Boxer Design Happy Christmas!

2008-12-26T10:59:00.005+02:00

Boxer Christmas Card 08' from Boxer Design on Vimeo.

Mutlu yıllar!!!

kiskanc

2008-04-30T16:58:00.006+03:00

Farkindayim,
gec uyanmalar
usengeclikler
tembellikler
bir yerde patlayacak

ama ama

kafam daginik
kafami-ellerimi-beni
sorumluluklarimdan uzaklastiran
bir miknatis buldum
U seklinde kirmizi basli olanlardan.

Bana ondan dünyada tek bir tane varmis gibi geliyor.
Herkesi cekebilir... ama sadece beni ceksin istiyorum.
Kiskanc degilim diyorum. Degilim zaten.
Degilim di mi?

e.2

2008-02-20T21:23:00.001+02:00

Fındıklı çukolatanın önce fındıklarını koparıp yemek gibi...
Makarnayı süzgeçe atarken gözlüklerini buğulandırmaması gibi...
Yumuşak ve yavaş uyandıran günün ilk sütlü kahvesi gibi...
Kalp dostu enginar gibi...

e.

2008-02-12T02:15:00.000+02:00

Günler çabuk geçiyor... hayret ediyorum... Alışmalardan önceki işkence zorunlu zamanlar, mutlu uyandigim rüyalar oldular. Şarj oluyorum... Sol taraftaki ibre pıt pıt sürekli yukari gidiyor...

Kai ve Pia

2007-12-25T16:31:00.001+02:00

Kai ve Pia geldi... Almanya'dan. Yarin sabah gidiyorlar. Günler çabuk geçti. Ve ben yine Almanya'daydim. İstanbul'da dolu dolu 7 gün Münster. Sinir bozukluguna, yorgunluga kapali 7 gün. Oradaki gibi... Orayi degil oradaki zamani özlediğimin cok farkindayim...nostalji işte... eskisi kadar sevmiyorum nostaljiyi... defterleri kapamak gerek... sonra yenilerini açmak... Kulaga mantikli ve saglikli geliyor. Evet bunun farkindayim. Evet annem gibi bazen ben de merak ediyorum neden küçücük bir sürü kagit, bilimum ıvır zıvır ve defter dolu bir çöp-oda da yaşadigimi...:)

Steve Jobs - Aç Kal Budala Kal (Alt Yazili)

2007-12-13T19:56:00.001+02:00

Steve Jobs - Aç Kal Budala Kal (Alt Yazili)
Video morketing tarafından gönderildi

Sadece motivasyon için değil, düşünmek için de...

2007-11-04T14:30:00.000+02:00

Ne kadardir yazmamisim, sacimi baska renge boyamadigimdan midir bilmiyorum...
yakinda yeni seyler yükleyecegim... bitti.

Haribo, seni seviyorum.

2007-08-17T20:15:00.000+03:00

Artık kızıl degilim...zaten eskiden de degildim... neyse... değişiklik iyidir diyorlar.. ben de bazen derim.
Bizim işteki yumurcak Özlem in bir seker kavanozu var. İçindeki şekerleri sevdiğim kadar kavanozu da seviyorum. Çok romantik bir kavanoz. Hem bir iyi yanı daha var. İki elimi birden aynı anda içine sokabiliyorum, böylece bir defada iki şekeri mideye gönderebiliyorum. Tabi bu pek hayırlı birşey değil mideme soracak olursanız... Gerçi ben pek sormuyorum siz de sormayın canım... şeker iyidir... hep söylerim...

Kadıköy

2007-08-09T01:18:00.000+03:00

Kadıköy'e her gittiğimde hıphızlı geçen 3 senenin ne kadar da uzun olduğunu anlıyorum.
Arkamda bıraktığım yerlere geri dönünce, oradaki hayatın bensiz de devam ettiği sıkıntısı doluyor sinüslerime...
Ve hala Kadıköy'e her gittiğimde içim acıyor, boğazımda toplar sıra sıra...

çok sevmiş idim Kadıköy'ü ben...

Regina Spektor - Ghost of Corporate Future

2007-08-02T19:14:00.001+03:00

Regina Spektor - Ghost of Corporate Future

A man walks out of his apartment,
It is raining, he's got no umbrella
He starts running beneath the awnings,
Trying to save his suit,
Trying to save his suit.
Trying to dry, and to dry, and to dry but no good

When he gets to the crowded subway platform,
He takes off both of his shoes
He steps right into somebody's fat loogie
And everyone who sees him says, "Ew."
Everyone who sees him says, "Ew."

But he doesn't care,
'Cause last night he got a visit from the
Ghost of Corporate Future
The ghost said, "Take off both your shoes
Whatever chances you get
Especially when they're wet."

He also said,
"Imagine you go away
On a business trip one day
And when you come back home,
Your children have grown
And you never made your wife moan,
Your children have grown
And you never made your wife moan."

"And people make you nervous
You'd think the world is ending,
And everybody's features have somehow started blending
And everything is plastic,
And everyone's sarcastic,
And all your food is frozen,
It needs to be defrosted."

"You'd think the world was ending,
You'd think the world was ending,
You'd think the world was ending right now.
You'd think the world was ending,
You'd think the world was ending,
You'd think the world was ending right now."

"Well maybe you should just drink a lot less coffee,
And never ever watch the ten o'clock news,
Maybe you should kiss someone nice,
Or lick a rock,
Or both."

"Maybe you should cut your own hair
'Cause that can be so funny
It doesn't cost any money
And it always grows back
Hair grows even after you're dead"

"And people are just people,
They shouldn't make you nervous.
The world is everlasting,
It's coming and it's going.
If you don't toss your plastic,
The streets won't be so plastic.
And if you kiss somebody,
Then both of you'll get practice."

"The world is everlasting
Put dirtballs in your pocket,
Put dirtballs in your pocket,
And take off both your shoes.
'Cause people are just people,
People are just people,
People are just people like you.
People are just people,
People are just people,
People are just people like you."

The world is everlasting
It's coming and it's going
The world is everlasting
It's coming and it's going
It's coming and it's going

La Science des Reves

2007-07-23T14:31:00.000+03:00

2007-07-09T19:58:00.000+03:00

güneş arkamda
ekrana gölgem düşmüş
screenshot almak isterim
gölgem çıkmaz
bir nevi casper olurum

Defterden devam 2

2007-06-23T23:52:00.000+03:00

Defterden devam

2007-06-23T23:19:00.000+03:00

Defter

2007-06-23T22:23:00.001+03:00

Efendim ne zamandir koyacaktim defterimi buraya
kismet bu gune imis...

Yahsibey Workshop_Yang Liu

2007-06-23T13:10:00.000+03:00

ihmal ettim blogcum seni beni...

Bir evvelki posttaki workshopa gittim. Gittik. Yang Liu ile. Heyecanlı kibar merakli is bitirici goz kapaksiz bir çinli. Bir de okula ugramayip da bunca zamandir tanismadigima pisman oldugum alt donemlerden yetenek yetenek 3 msgsu lu Muge Cuneyt Ozge. Ve bir de evlere senlik bencil bir alman abla. O gelmeseydi senelik dedikodu iznimi sanirim kullanamayacaktim.
Cok yemek yapip cok yemek yedik efendim cok da eglendik tabi calismayi ihmal etmedik.

Buyrun burdan islere gecelim, amanin bir dakika konuyu soylemedim: Kadin ve Toplum
"Azinlik kadin", ezik kadin" kompleksimizden kurtulamadan, olaya bakisimizda belki yer yer klişeye de kaçarak ürettik islerimizi ve fakat mutlu portrelere dramatik isiklar dogrultup mutlu mutlu afisler yapsaydik da ne olacakti? Niyeimiz belirsiz mi kalacakti? Cevabini bilmiyorum ama ettik mutluyuz...(ben şahsen:))
Aşagida gorecekleriniz sirasiyle
1. Christiane Soyadiniunuttumcokayip'in işleri,
2.3.4. Cuneyt Ozalp'in işleri,
5.6.7. Muge Pekcetin'in işleri,
8.9.10. Ozge Guven'in işleri,
11.12. Selin Estroti'in işleridir.

Emre Senan'a tesekkur borcumuz var. Haddim midir bilmiyorum, helal olsun demek istiyorum.
Bir de diyecektim ki taş binalari hep sevdim.

http://www.yahsiworkshops.com/

2007-06-04T19:38:00.000+03:00

2007-06-04T19:24:00.000+03:00

Bir var bir yok şuursuz heyecanlar... Sebepsiz...
Her yaz böyle mi oluyordu? Unuttum... Zaman da çabuk geçti...
Ege'de balık olmak istiyorum. Mümkünse yaz ayları...

Jani geldiiii

2007-05-24T15:12:00.000+03:00

Aslinda bu ayin 5inde birsey yazmak istedim sonra 14ünde sonra da 23ünde...
23üyle geçiştireceğim...
Jani Matthias Jeannett geldi. Jani. Almanya'da ki ev arkadaşılarımdan bir tanesi. Çevresinde ışık haresiyle gezenlerden. AVGci. Alles Wird Gut. Bir de "Alles ist scheisse aber egaaaaal" ci... Her çeşit sinir bozukluğuna, her türlü boğaz, mide, baş, kas ağrısına önerecek bir çayı bir de mannoooo'su var. Mutfaktaki saksısında maydonozu nanesi ekili...
Ne iyi etti de geldi... ve fakat sürekli yemek programi yapip löööp lööööp yiyoruz. Yaz öncesi oldu mu şimdi? Ben aslen iç güzelligimin farkindayim fakat...:P

ağaç...

2007-05-09T19:45:00.000+03:00

işte Ralf

2007-04-12T10:59:00.000+03:00

sanırım hayatımda gördüğüm en güzel bebek bu...:) dayısına benziyor yani İzzet'e... İzzet de dayısına çekmişti zaten... yani babama:)

şanslı olsun...

2007-04-09T19:04:00.000+03:00

Çarşamba günü yani ayın 11'i...
yani 2 gün var daha...
Küçük elli küçük ayaklı küçük kafalı...
hatta hepten minicik bir şey çıkacak Röne'nin karnından:
Ralf...

Nedense bebeklere enik muamelesi yapasım geliyor,
ha köpecik ha bebek...
Farkeder mi?
Eder aslında:)
işin ciddiyetine varmak zor...

Çok heyecanlıyım...uf

2007-03-28T17:44:00.000+03:00

"Fırkateyn"in
anası amerikalı
babası arap
gibi

2007-03-27T20:02:00.000+03:00

Bugün, vitaminli bir Emily Loizeau'yu çıkardı karşıma...
Je suis jalouse süper klipli süper komik sözlü bir şarkıymış.

Bir de sonra Emilie'lerden gidip Emilie Simon'un La Vie en Rose'un coverını dinledim de bir daha bir daha dinleyesim geldi... sonra bir daha bir daha dinledim, bir Loizeau bir Simon bir Loizeau bir Simon...

Loizeau
Meursault'dan iyi bir kaderi olacağı kesin...
Kuş gibi mi olacak... ona birşey diyemem...

Bülten'den Bülent yapmak

2007-03-27T15:49:00.000+03:00

Dün gece rüyamda komik şeyler oldu...
Aslında uyku halinde kabusa yaraşır şeylerdi fakat uyanıp da hatırladığımda pek eğlendim.
Efendim bir çay bahçesindeyim. Bir yanımda canım babam bir yanımda Bülent Erkmen.
Ben öyle daralmışım öyle bunalmışım ki adamcağız da beni sakinleştirme gereği duymuş olacak, sırtımı sıvazlayıp önemli değil selincim yaparsın, bu dönem yapma ziyanı yok diyordu. (Evet çok fantastik bir rüya bu!) Babacığım da bak gördün mü diyordu.
Uyandığımda sakın bunu unutmayayım Virna'ya anlatıcam dedim, sonra tabii gitti aklımdan.
İşe geldim, bir bülten yapıyorum. "Bülten" yazdım, aaa bir de baktım ne göreyim? "t" yi alıp sona atınca Bülent oluyor. Çok şaşırdım sonra çok güldüm sonra da rüyamı hatırlayıp tekrar güldüm... Yani anlayacağımız, ağlayacağımız halimize gülerek geçmiş günümüz...

Ditte Kuijpers

2007-03-21T14:53:00.000+02:00

Hollandalı bir endüstriyel tasarımcı kızımızın şahane okul projesinden bir örnek.

Elbet bir gün kavuşacağız:P

2007-03-21T14:33:00.000+02:00

Ne kadardır yazmamıştım...
Proje düşünüyormuşum gibi kendimi kandırmaktan.
Ara vermekte karar kıldım.OKULA.
Yine kaçmaya bayılıyormuşum gibi gözüktüğünü de biliyorum.
Ama öyle değil...
Aslında...
Belki de...
Belki içten içe bayılıyorumdur. Kaçtıkça proje konusu beni kovalayacak ve ateşli derin bir ilişkimiz olacak... evet... ondan...

Ama güzel planlar kuruyorum
mantık evlilikleri yerine sabah eğlencelikleri, kısa süreli ama sık, defter-gazlı kalem flörtleri...
aşık olmayacak kadar.. ama çok sevecek kadar... mutlu olacak kadar
bir de artık her sabah işe gitmek... hava da ısınıyor... kulağımda kulaklıklar... Milli Piyangocuya sabah selamı...Hem de her sabah...
Bence şimdilik ateşli tek bir projeden daha kolay... yeteri kadar geçerli bir sebepler değil bunlar biliyorum ama mutlu olmam lazım artık... beni seven diplomasız sevsin kardeşim deyip tam saçlarımı omzumun üstünden şöööyle bir silkecektim ki... virna bi saçlarını bana versene...

Eglantine Gouzy / BOA

2007-02-19T19:48:00.000+02:00

schön du da bist

2007-02-15T02:59:00.000+02:00

cevap:
çok koyucakmış...
yani hatta çok çok
yani mega
yanii aslında giga

yeni depresyonlara kucak açtım...
buyrun beklerim.
(:

cevap orası değilmiş anladım
kendimle ilgilenmem lazım
hoşçakalın

2007-01-28T23:10:00.000+02:00

karnımın içinde birşeyler oluyor.
heyecandan.
bilmemnaapan maldan
seven candan dı değil mi?

münster cüzdanımın içinden
gece otobüsü biletleri
eskimiş 5inci münster haritası
telefon numaraları
bir kaç fiş
telefon kartı
fotokopi kartı
kütüphane kartı
delik banka kartı
semester ticket
ve doğumgünümde deli bir çek çocuğun verdiği 100 çek parası çıktı.
hiç biri işime yaramayacak di mi?
misafirliğe gitmek çok mu koyucak az mı koyucak acaba?

11 gün var

2007-01-26T03:13:00.000+02:00

Sanırım geniiiiş bir umutsuzluk bölgesine düştüm.
Hevessizlik diye de bir yüzme havuzu yapmışlar içine.
Yüz yüz bitmiyor.
Çok lüks.
Maşallah.

8ine biletimi aldım... münster'e kaçıcam...

2007-01-19T17:10:00.000+02:00

Yayın yönetmeni Hrant Dink'in Agos gazetesinde yayınlanan 10 Ocak tarihli son yazısı.

"Ruh halimin güvercin tedirginliği"

Başlangıcında, “Türklüğü aşağılamak” suçlamasıyla Şişli Cumhuriyet Savcılığı’nca hakkımda başlatılan soruşturmadan tedirginlik duymadım. Bu ilk değildi. Benzer bir davaya zaten Urfa’dan aşinaydım. 2002 yılında Urfa’da gerçekleşen bir konferansta yaptığım konuşmada “Türk olmadığımı... Türkiyeli ve Ermeni olduğumu” söylediğim için “Türklüğü aşağılamak” suçlamasıyla üç yıldan beri yargılanıyordum.

Duruşmaların gidişatından dahi habersizdim. Hiç ilgilenmiyordum. Urfa’dan avukat arkadaşlar gıyabımda yürütüyorlardı celseleri.

Şişli Savcısı’na gidip ifade verdiğimde de hayli umursamazdım. Sonuçta yazdığıma ve niyetime güveniyordum. Savcı, yazımın sadece birbaşına hiç bir şey anlaşılmayan o cümlesini değil, yazının bütününü değerlendirdiğinde, benim “Türklüğü aşağılamak” gibi bir niyetimin bulunmadığını kolaylıkla anlayacaktı ve bu komedi de bitecekti.
Soruşturma sonunda bir dava açılmayacağına kesin gözüyle bakıyordum.Kendimden emindim
Ama hayret işte! Dava açılmıştı.
Yine de iyimserliğimi kaybetmedim.

O kadar ki, telefonla canlı olarak bağlandığım bir televizyon programında, beni suçlayan avukat Kerinçsiz’e “Çok heveslenmemesini, bu davadan herhangi bir ceza yemeyeceğimi, eğer ceza alırsam bu ülkeyi terk edeceğimi” dahi dile getirdim. Kendimden emindim, gerçekten yazımda Türklüğü aşağılamak gibi bir niyetim ve kastım -hiç ama hiç- yoktu. Dizi yazılarımın tamamını okuyanlar bunu çok net olarak anlayacaklardı.

Nitekim işte, bilirkişi olarak tayin edilen İstanbul Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşan üç kişilik heyetin mahkemeye sunmuş olduğu rapor da bunun böyle olduğunu gösteriyordu.

Endişelenmem için bir sebep yoktu, davanın şu ya da bu aşamasında muhakkak yanlıştan dönülecekti.
“Ya sabır” çeke çeke...
Ama dönülmedi.
Savcı, bilirkişi raporuna rağmen cezalandırılmamı istedi. Ardından da hakim altı ay mahkumiyetime karar verdi.
Mahkumiyet haberini ilk duyduğumda, kendimi, dava süresi boyunca beslediğim ümitlerimin acı tazyiki altında buldum. Şaşkındım... Kırgınlığım ve isyanım had safhadaydı.

“Bak şu karar bir çıksın, bir beraat edeyim, siz o zaman bu konuştuklarınıza, yazdıklarınıza nasıl pişman olacaksınız” diye dayanmıştım günlerce, aylarca.

Davanın her celsesinde “Türkün kanı zehirlidir” dediğim dile getiriliyordu gazete haberlerinde, köşe yazılarında, televizyon programlarında. Her seferinde “Türk düşmanı” olarak biraz daha meşhur ediliyordum. Adliye koridorlarında üzerime saldırıyordu faşistler, ırkçı küfürlerle.

Pankartlarla hakaretler yağdırıyorlardı. Yüzlerceyi bulan ve aylardır yağan telefon, email, mektup tehditleri her seferinde biraz daha artıyordu.

Tüm bunlara “Ya sabır” çekip, beraat kararını bekleyerek dayanıyordum. Karar açıklandığında nasıl olsa gerçek ortaya çıkacak ve bu insanlar yaptıklarından utanacaklardı.

Tek silahım samimiyetim Ama işte karar çıkmıştı ve tüm ümitlerim yıkılmıştı. Gayrı, bir insanın olabileceği en sıkıntılı konumdaydım.

Hakim “Türk Milleti” adına karar vermişti ve benim “Türklüğü aşağıladığımı” hukuken tescillemişti. Her şeye dayanabilirdim ama buna dayanmam mümkün değildi.

Benim anlayışımla, bir insanın birlikte yaşadığı insanları etnik ya da dinsel herhangi bir farklılığı nedeniyle aşağılaması ırkçılıktı ve bunun bağışlanır bir yanı olamazdı.

İşte bu ruh haliyle, kapımda hazır bekleyen ve “Daha önce dile getirdiğim gibi ülkeyi terk edip etmeyeceğim”i teyit etmek isteyen basın ve medyadan arkadaşlara şu açıklamada bulundum:

“Avukatlarıma danışacağım. Yargıtay’da temyize başvuracağım ve gerekirse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne de gideceğim. Bu süreçlerden herhangi birinden aklanamazsam ülkemi terk edeceğim. Çünkü böylesi bir suçla mahkum olmuş birinin benim kanaatimce aşağıladığı diğer yurttaşlarla birlikte yaşama hakkı yoktur.”

Bu sözleri dile getirirken yine her zamanki gibi duygusaldım. Tek silahım samimiyetimdi.

Kara mizah

Ama gelin görün ki beni Türkiye insanının gözünde yalnızlaştırmaya ve açık hedef haline getirmeye çalışan derin güç, bu açıklamama da bir kulp buldu ve bu kez de yargıyı etkilemeye çalışmaktan hakkımda dava açtı. Üstelik bu açıklamayı tüm basın ve medya vermişti ama onların gözüne batan ille de AGOS’takiydi. AGOS sorumluları ve ben, bu kez de yargıyı etkilemekten yargılanır olduk. “Kara mizah” dedikleri bu olsa gerek.
Ben sanığım, bir sanıktan daha fazla kimin yargıyı etkileme hakkı olabilir ki?
Ama bakın şu komikliğe ki sanık bu kez de yargıyı etkilemeye çalışmaktan yargılanıyor.

“Türk Devleti adına”

İtiraf etmeliyim ki Türkiye’deki “Adalet sistemi”ne ve “Hukuk” kavramına olan güvenimi fazlasıyla yitirmiş durumdaydım.

Nasıl yitirmeyeyim? Bu savcılar, bu hakimler üniversite okumuş, hukuk fakültelerini bitirmiş insanlar değiller mi? Okuduklarını anlayacak kapasitede olmaları gerekmiyor mu?

Ama gelin görün ki, bu ülkenin Yargı’sı bir çok devlet adamının ve siyasetçinin de dile getirmekten çekinmediği gibi bağımsız değil.

Yargı yurttaşın haklarını değil, Devlet’i koruyor.
Yargı yurttaşın yanında değil, Devlet’in güdümünde.
Nitekim şundan bütünüyle emindim ki, hakkımda verilen kararda da her ne kadar “Türk Milleti adına” deniyor olsa da, şu çok açık ki “Türk Milleti adına” değil, “Türk Devleti adına” verilmiş bir karardı bu. Dolayısıyla, avukatlarım Yargıtay’a başvuracaklardı, ama bana haddimi bildirmeye karar vermiş derin güçlerin orada da etkili olmayacaklarının garantisi neydi?

Hem sonra zaten, Yargıtay’dan hep doğru kararlar mı çıkıyordu?
Azınlık Vakıfları’nın mülklerini elllerinden alan haksız kararlara aynı Yargıtay imza atmamış mıydı?
Başsavcının çabasına rağmen
Nitekim işte başvuruda bulunduk da ne oldu?
Yargıtay Başsavcısı tıpkı bilirkişi raporunda olduğu gibi suç unsuru bulunmadığını belirtti ve beraatimi istedi ama Yargıtay yine de beni suçlu buldu.
Ben yazdığımdan ne kadar eminsem Yargıtay Başsavcısı da o kadar okuyup anladığından emindi ki, karara da itiraz etti ve davayı Genel Kurul’a taşıdı.
Ama, ne diyeyim ki, bana haddimi bildirmeye soyunmuş olan ve muhtemelen de davamın her kademesinde bilemeyeceğim yöntemlerle varlığını hissettiren o büyük güç, işte yine perde arkasındaydı. Nitekim Genel Kurul’da da oy çokluğuyla benim Türklüğü aşağıladığım ilan edildi.

Güvercin gibi

Şu çok açık ki, beni yalnızlaştırmak, zayıf ve savunmasız kılmak için çaba gösterenler, kendilerince muradlarına erdiler. Daha şimdiden, topluma akıttıkları kirli ve yanlış bilginin tesiriyle Hrant Dink’i artık “Türklüğü aşağılayan” biri olarak gören ve sayısı hiç de az olmayan önemli bir kesim oluşturdular.

Bilgisayarımın güncesi ve hafızası bu kesimdeki yurttaşlar tarafından gönderilen öfke ve tehdit dolu satırlarla yüklü.
(Bu mektuplardan birinin Bursa’dan postalandığını ve yakın tehlike arzetmesi açısından da hayli kaygı verici bulduğumu ve tehdit mektubunu Şişli Savcılığı’na teslim etmeme rağmen bugüne değin herhangi bir sonuç alamadığımı yeri gelmişken not düşeyim.)

Bu tehditler ne kadar gerçek, ne kadar gerçek dışı? Doğrusu bunu bilmem elbette mümkün değil.
Benim için asıl tehdit ve asıl dayanılmaz olan, kendi kendime yaşadığım psikolojik işkence.
“Bu insanlar şimdi benim hakkımda ne düşünüyor?” sorusu asıl beynimi kemiren.
Ne yazık ki artık eskisinden daha fazla tanınıyorum ve insanların “A bak, bu o Ermeni değil mi?” diye bakış fırlattığını daha fazla hissediyorum.
Ve refleks olarak da başlıyorum kendi kendime işkenceye.
Bu işkencenin bir yanı merak, bir yanı tedirginlik.
Bir yanı dikkat, bir yanı ürkeklik.
Tıpkı bir güvercin gibiyim...
Onun kadar sağıma soluma, önüme arkama göz takmış durumdayım.
Başım onunki kadar hareketli... Ve anında dönecek denli de süratli.

İşte size bedel

Ne diyordu Dışişleri Bakanı Abdullah Gül? Ne diyordu Adalet Bakanı Cemil Çiçek?
“Canım, 301’in bu kadar da abartılacak bir yanı yok. Mahkum olmuş hapse girmiş biri var mı?”
Sanki bedel ödemek sadece hapse girmekmiş gibi...
İşte size bedel... İşte size bedel...
İnsanı güvercin ürkekliğine hapsetmenin nasıl bir bedel olduğunu bilir misiniz siz ey Bakanlar..? Bilir misiniz..?
Siz, hiç mi güvercin izlemezsiniz?
“Ölüm-Kalım” dedikleri
Kolay bir süreç değil yaşadıklarım... Ve ailece yaşadıklarımız.
Ciddi ciddi, ülkeyi terk edip uzaklaşmayı düşündüğüm anlar dahi oldu.
Özellikle de tehditler yakınlarıma bulaştığında...
O noktada hep çaresiz kaldım.
“Ölüm-Kalım” dedikleri bu olsa gerek. Kendi irademin direnişçisi olabilirdim ama herhangi bir yakınımın yaşamını tehlike altına atmaya hakkım yoktu. Kendi kahramanım olabilirdim, ama bırakın yakınımı, herhangi bir başkasını tehlikeye atarak, yiğitlik yapmak hakkına sahip olamazdım.
İşte böylesi çaresiz zamanlarımda, ailemi, çocuklarımı toplayıp, onlara sığındım ve en büyük desteği de onlardan aldım. Bana güveniyorlardı.
Ben nerede olursam onlar da orada olacaktı.
“Gidelim” dersem geleceklerdi, “Kalalım” dersem kalacaklardı.
Kalmak ve direnmek
İyi de, gidersek nereye gidecektik?
Ermenistan’a mı?
Peki, benim gibi haksızlıklara dayanamayan biri oradaki haksızlıklara ne kadar katlanacaktı? Orada başım daha büyük belalara girmeyecek miydi?
Avrupa ülkelerine gidip yaşamak ise hiç harcım değildi.
Şunun şurasında üç gün Batı’ya gitsem, dördüncü gün “Artık bitse de dönsem” diye sıkıntıdan kıvranan ve ülkesini özleyen biriyim, oralarda ne yapardım?
Rahat bana batardı!
“Kaynayan cehennemler”i bırakıp, “Hazır cennetler”e kaçmak herşeyden önce benim yapıma uygun değildi.
Biz yaşadığı cehennemi cennete çevirmeye talip insanlardandık.
Türkiye’de kalıp yaşamak, hem bizim gerçek arzumuz, hem de Türkiye’de demokrasi mücadelesi veren, bize destek çıkan, binlerce tanıdık tanımadık dostumuza olan saygımızın gereğiydi.
Kalacaktık ve direnecektik.
Bir gün gitmek mecburiyetinde kalırsak ama... Tıpkı 1915‘teki gibi çıkacaktık yola... Atalarımız gibi... Nereye gideceğimizi bilmeden... Yürüyerek yürüdükleri yollardan... Duyarak çileyi, yaşayarak ızdırabı...
Öylesi bir serzenişle işte, terk edecektik yurdumuzu. Ve gidecektik yüreğimizin değil, ama ayaklarımızın götürdüğü yere... Her neresiyse.

Ürkek ve özgür

Dilerim böylesi bir terk edişi hiç ama hiç yaşamak mecburiyetinde kalmayız. Yaşamamak için fazlasıyla umudumuz, fazlasıyla da nedenimiz var zaten.
Şimdi artık Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne başvuruyorum.
Bu dava kaç yıl sürer, bilemem.
Bildiğim ve beni bir miktar rahatlatan gerçek şu ki, hiç olmazsa dava bitene kadar Türkiye’de yaşamaya devam edeceğim.
Mahkemeden lehime bir karar çıkarsa kuşkusuz çok daha sevineceğim ve bu da demektir ki artık ülkemi hiç terk etmek zorunda kalmayacağım.
Muhtemelen 2007 benim açımdan daha da zor bir yıl olacak.
Yargılanmalar sürecek, yeniler başlayacak. Kimbilir daha ne gibi haksızlıklarla karşı karşıya kalacağım?
Ama tüm bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım.
Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz.
Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler.
Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.

yilbası horozu

2007-01-16T19:14:00.000+02:00

radikalart

2007-01-16T18:59:00.000+02:00

http://www.radikal.com.tr/diger/radikalart/

RadikalArt...
Sanat sokağa taşmış... her şeyin modası var...
bu ara da sokak çok moda şekerim... gidelim biz de taşalım...
Ben Erinç Seymen'in işini sevdim...

2007-01-14T21:16:00.000+02:00

Los Amantes del Circulo Polar_ Julio Medem

kanto ve kabak tatlısı

2006-12-29T01:36:00.000+02:00

Ben de topuklu ayakkabı giyip kanto söylemek istiyorum.
Topuklu ayakkabıların üstünde 15 dakikadan fazla kalabilmek istiyorum.
evet yeni yıl için dileğim budur.

Güzel haber: babam süper kabak tatlısı yapıyor
En güzel haber: 3 haftadır her pazar!
Başarılarının devamını diliyorum babacım.

Nellie McKay-Change The World

2006-12-28T00:10:00.000+02:00

snoopy

2006-12-27T21:09:00.000+02:00

"The world is full of mondays"
demiş snoopy...

:)

Nuket kelebegi

2006-12-25T19:01:00.001+02:00

bu o kadar güzel bi kelebek ki...
damla ve virna dikkat! ki yi ayrı yazdım :)
iki f'li afferin bana ...

2006-12-25T18:51:00.000+02:00

meraba blog
çok hastayım
boğazım çıkacak
cumartesi günü tv karşısında uyukladım gözümü açabilipte tv seyreemiyordum ya gerçi...
bi ara açabildim
atv de saçma sapan bişiyler vardı... kanal değiştirmek istedim... ama kumanda...
ah o hain kumanda... diğer koltuktaydı iyi mi? kanalın değişmesi için annemlerin eve gelmesini bekledim.
ve televizyonda hiçbişey yoktu.
Uyudum.
hoşçakal blog

poil de carotte

2006-12-17T19:47:00.000+02:00

dün itibariyle turuncu saçlarım var.

2006-12-13T23:51:00.000+02:00

Hiçbirşeyi tutkuyla sevemiyorum artık ben
Heveslerim var
Tutkuya dönüşeceklermiş gibi yapıp sonra dönüşmeden
dımdızlak beni ortada bırakıyorlar
Oysa ki ben böyle mi istemiştim?
Ben ne zaman mantıklı oldum?

düt selin düüüüüt...

Rv Kırmızı Kalem Atölye

2006-12-10T22:16:00.001+02:00

Aaa söylemeyi unuttum
Reklamcılar Vakfı'nın Kırmızı Kalem Workshop'ları vardı..
Bizim workshop Yaşar Akbaş'la idi...
Konu ise Mc Donald's Alo Servis.
Alperen Kahraman ve Ahmet İnal'ın işi birinci

Deniz Şahinalp ve benim işim ikinci

Koray Doyran ve Hikmet Tanur'un işi üçüncü oldu...

işte böyle.

Dün

2006-12-10T12:53:00.000+02:00

Dün nooldu?
Erasmuslu Christian'ın doğumgünü vardı... orda da bir sürü erasmuslu...
ve ben 4 ay sonra Şahika'da otururken kendimi tekrar Almanya'da zannettim.
Hiç gerçek olmayan (evet sanal) bir mutluluğun içinde... Tanımadığın insanlar hakkında bir sürü şey merak ettiğin yüzeysel ama tatminkar, dertsiz tasasız, bol muhabbetli ama dünya kurtarmamalı, çok kalabalık ama çok kendi başına bir yerde...
yalnızlığını etraftaki insan sayısıyla ölçtüğün bir yerde... yalnız olmadığını sanıp durarak...
ne zaman özlemeden kesileceğimi en az tanımadığım insanların hayatları kadar merak ediyorum...
bu sanal mutluluğun kendimi düşünmek için bu kadar ferah bir zaman yaratması da beni hala çok şaşırtıyor...

bir de diyecektim ki bu kış hiç gelmeyecek sanıp mutlu olmaya başlamıştım...

2006-12-10T12:44:00.000+02:00

"sen onu bırakta, asıl..." diye cümleye başlayıp muhabbete limon sıkanları (ki aslında ben bir limon aşığıyım- bu cümle de değil) gebertelim
ve "onları" bırakmayalım... ya niye bırakalım?
onun ki asıl da bizim ki değil mi?

dağlın laaaan...

nur yenge

2006-12-04T14:22:00.000+02:00

Bana kızmak gelmiyor artık içimden
çünkü çok sıkıldım
ziller kaçardı kulaklarıma
sağırdım üzüldüm.
şişman değilim herşeye rağmen
beni sevdim
beni çok sevdim
kaçı çektim
denedim derdimi
yolmadı dolmadı solmadı bitti.

ben de insanım...

aşkın nur yengi nin soyadı yengi ymiş
ben hep nuryengi zannediyordum
nur yengeeee

papa bisi tiskoya götür

2006-12-01T15:19:00.000+02:00

3 gündür bizim burda yollar kapalıydı,
2 gündür lenslerimi çıkarmamıştım
son 1 buçuk gündür sağ gözüm
evet ah benim o pek sevgili sağ gözüm
yanıyor. yandı.
papa gitti.
yollar açıldı.
yani bence
3 gün içinde
gözümün yanması
geçecek.

oje mi dedim?

2006-11-26T21:50:00.000+02:00

bi düğmem olsa
kulağımın yanında
ya da burnumum kenarında
düşünsem
sonra dursam
içimden ona kadar saysam
aaa bir de baksam
olsa.
ya da aslında ben
üşenmesem
hayatımda düşmesem
tırnaklarım hep ojeli kalsa...

Pen on paper

2006-11-24T16:32:00.000+02:00

Bi tane daha...
buna da bayıldım

Minilogue/hitchhikers choice

2006-11-24T16:20:00.000+02:00

ya ne kadar güzel olabilir!

(link barıştan saolsun)

papatya fallı spiralli defter

2006-11-24T01:02:00.000+02:00

aslına bakarsanız ben spiralli defterleri pek sevmezdim
halbuki virna yararlarını saymakla bitiremez
lisede de üniversitede de o hep spiralli defter kullanırdı
ben ise düz bildiğimiz harita metod defteri (bayılıyorum bu isme, manita metod defteri geliyo aklıma öyle diyince)
(konudan konuya atlicam ama aklıma geldi geçen gün "iki" yazmak durumunda kaldım ve çok yapancı geldi o 3 harfin bildiğimiz 2 olması şimdi harita metod diyince de öyle bi yabancılaştım neyse devam edeyim)
virna diyordum..ikizim... o hep spiralli defter kullanırdı o yüzden kağıt koparacağım zaman hep onun defterilerinden koparasım gelirdi sonra o defterler kuş gibi kalırdı...
şimdi sanırım spiralli defterleri hala çok sevmesemde, kağıt koparınca, sayfada kalan o yırtık çıkıntıları çok seviyorum sonra pıt pıt papatya falı gibi kenarlarını koparmayı... ve şişko spiralin, kafayı çizdiğim şeye uzatmasını...

cansıkıntısı vs...

2006-11-21T18:53:00.000+02:00

2006-11-19T16:28:00.000+02:00

Efendiiim hayırlısıyla ilk defa bloga müzik koyuyorum
barış saolsun:)
işte karşımızdaaa the whitest boy alive'dan burning

powered by ODEO

So many people telling me one way
So many people telling me to stay
Never had time to have my mind made up
Caught in a motion that I don't wanna stop
That I don't wanna stop
That I don't wanna stop

erlend øye

2006-11-18T23:33:00.000+02:00

Huzur whitest boy alive'dadır.
Tam isim vermek gerekirse Erlend.
Öyle ki Erlend isminin kırlend gibi olmasından bile rahatsızlık duymadım.
Hatta aklıma şahane bir fikir geldi
Bence erlend øye benle evlensin. Ona zeytin yağlı fasulye yapayım.

bloga muzik nerden koyuluyo?
barış erkol'a sorayım:)

2006-11-17T19:20:00.001+02:00

Beni bu havalar mı mahvediyor
diye düşünmüyor muyum sanılıyor...
oysa ki ben her gün
itina ile
havaları suçluyorum...

her gün'ün ayrı yazıldığını da nerden çıkardım?
herşey ayrı mı yazılıyor sanki?

neden her şey bu kadar zor?

ve aslında ben her gün çiçekli bir bahçe de uyanıp
bir ilk bahar sabahıııı
güneşle uyandın mı hiiiiç' i söylemek istiyorum.

Peruğu olmasaydı Erol Evgin'i sevebilirdim diye düşündüm.
Sonra da yine de sevemeyebileceğimi düşündüm.
Evet. Başım da göğe erdi.

Kızıl adam

2006-11-17T19:14:00.000+02:00

Bir adam varmış
Doğumu kızıl
Ölümü saçsız.

Dün gece gitmiş,
çok erken gitmiş...

Toprağı bol olsun.

Portakal suyu ve mercimek...

2006-11-17T14:35:00.000+02:00

Mercimek
D vitamini deposuymuş...
Portakal suyuyla içildiğinde
çok yararlı oluyormuş...
siniri, titremeyi alıyormuş.

Portakal suyu ve mercimek... yanyana genelde gelemeyecekler gibi... mercimek ve portakal suyu gibi bir birinden bu kadar farklı insanların bir araya gelmesi için niye titremeler ve üzüntüler gerekiyor? O titremeler sanırım hiçbir şekilde gerekmiyor...
Diyeceğim odur ki bu mercimeğin ne kadar yararlı olduğu, eski bir dostun plastik carte d'or kutusunda sana getirmesiyle doğru orantılı olabilir.

2006-11-17T10:56:00.000+02:00

Muhsin Bey'e üzüldüm geçenlerde...
Ali Nazikler olmasın
da
dedim

e-go!

2006-11-01T17:54:00.000+02:00

kalbime sıfırı alıp oturdum yerime
ne kadar şişikmiş egolarımız
soğuk havalardan mıdır bilmem
böyle küçücük olup büzülmüş şimdi...
nah bas egoyu leylaya
gördün mü
kartopu alıp ördün mü?

örmüştüm vaktiyle
şimdi yünlere bakıp içgeçirmeler
kafada güzel kazak hayalleri
yeşil atkılar
amaaan kim örecek şimdi demeler
ama hemen şimdi benim benim benim olsun o atkılar demeler...

hiç yakışıyor mu
oldu mu şimdi...
sönmüş egonun intikamının fena olmasını
dönüşünün muhteşem olmasını
tüm kalbimle diliyorum
içinde sıfırı olsa da, dahi
-ecek, -acak
olacak olacak...
bu iş olacak!

hoppaa yandan!

saç, kısa kısa

2006-10-29T17:34:00.000+02:00

Apartman kapısından girmeden evvel bu ocaktan önce kısacık saçlarım olacağını bilmiştim çünkü yine saçlarımı azıcık kesesim gelmiş idi. Azıcık biraz fazla oldu...Virna arkaları kessene birez dedim. O da kesti. ilk başlarda çok ısındı sonlara doğru kaynama noktasında makası elinden bırakıp olmadı bu makinayla düzelteyim dedi. O anda uyandım... ne? O kadar kısa mı oldu? 2 dakika sonra kafamda bere kuaföre koşarken çok güldük Virnayla... Kuaför Abi düzeltti... Virna beğendi... Ben ağlamaklı... Eve döndük... Çok garip birşey bu saç... Sanki bütün yaşam motivasyonum saçlarla beraber çöpte... suratım 115 karış... iki saat geçti ben tekrar kuaför abiye koştum hepsini kessin diye. Kesti. 6 sene evvelki selinimsi oldum. Kuaför abiyi sarıldım öptüm.
Bugün bir rüya gördüm. Almanya'da ki evime gitmişim, ev arkadaşlarıma sürpriz. Kim'e dedim ki bak saçlarım gitti. Benim de ayağım ağrıyor dedi. :)

şeytan aldı götürdüüü

2006-10-23T02:21:00.000+03:00

Hani insan çok aptal bir şey(cik)ini kaybeder, ama aslında ne kadar sevilesidir o
sonra kafayı ona takar
arar arar arar arar arar
bi türlü bulamaz...
iş en sonunda bir mendili dört köşesinden bağlamak suretiyle utana sıkıla kısık sesle "şeeytan aaaldı götürdüüü sataaamadan getirdiii" (tomatiiiis) şarkısını söylemeye kadar varır. ama o şeycik bir türlü çıkmaz yerinden. Şeytanı daha mı çok sevdi diye üzülürüm ben sonra. gül gibi kızdım oysaki. Sonra vazgeçerim. Herşey gibi o da unutulur. Üstünden aylaaaar geçer ve ben, çakmak ararken onu en çok giydiğim yağmurluğumun küçücük üst cebinde bulurum. Nasıl mutlu olurum... ve bütün bir gece boyunca her sigaramı yakmak için mutfağa gidip ocağı yakmak hiiiiç mi hiiiiç koymaz... ne güzel di mi :D
nası kodum ama şeytan amca...

ve bu aşağıya koyduğum resimlerin bununla hiçbir alakası yok...

bir yerde

2006-10-16T02:23:00.000+03:00

_nerde?
_bak burda
_yok artık!
_...

http://themanwithoutcontent.com/

2006-10-11T15:03:00.000+03:00

Wednesday, May 03, 2006

# posted by the man without content @ 8:05 PM

my feeling is that in his structured absence, the man without content begs his opposite -- content without form. but that's just a feeling; nothing i could use to build an argument.

# x by a laconic thought : 8:21 PM

2006-10-10T22:32:00.001+03:00

var benim de
çamaşır makinesinin ekranında
daireler halinde
bir o yanna bir bu yanna
kıvrılan tavşanım
pembe değil
mor da değil...
ve ben
burnumu çamaşır makinesinin kapağına dayayıp
hasetimden çatlayacağım

portakal

2006-10-10T22:29:00.000+03:00

cursor mouse

2006-10-10T16:09:00.000+03:00

Volare

2006-10-09T13:42:00.000+03:00

Bence Tava!

2006-10-06T21:08:00.000+03:00

sümü

2006-10-05T23:37:00.000+03:00

sümük kelimesindeki "k" harfini atmayı öneriyorum
böylece onu şirin bir şey gibi algılayabiliriz...
sümü
sümürmek
sümülü

evet kesinlikle...

Hastayım çorba getir! Sihirli sözcük: Lütfen

2006-10-05T22:53:00.000+03:00

hani bıraksan yıllarca uyuyabilecek gibiyim...
burnum da tam tersine en hareketli günlerini yaşıyor...
yaşasın mukozalar diyor.
ben tasvip etmiyorum...

sevdim bu cassette generator'ı
buyrun bu da linki:

Casette Generator

mr. dreamer

2006-10-03T18:53:00.000+03:00

mor-pembe olmak istiyorum
koşarken renk değiştirip poposundan yıldızlar saçan bir de tavşanım olsa
kollarım da yanaklarımdan çıksa
duymak yerine kollarımı sağa sola aşağıya yukarıya savurmak da istesem

plastickid

2006-10-03T09:47:00.000+03:00

Noah takes a photo of himself everyday for 6 years.

2006-09-27T17:59:00.000+03:00

Lost Way

2006-09-27T12:50:00.000+03:00

-artık-ben bir küçük cezve değilim

2006-09-27T12:26:00.000+03:00

-artık-ben bir küçük cezve değilim
köşe bucak gezmeyeyim
-kendime-otur projeni yap diyeyim
gencim güzelim beni üzerim

bas bas egoyu leylaya bi daha mı gelicez dünyayaaa
nahahayt
nokta

2006-09-26T16:09:00.002+03:00

bunu ben yapmadim
DED ASS. dont't panic media için yapmis, iyi etmis...

Link:DAD ASS.

Link:dont't panic media

üç nokta

2006-09-12T12:01:00.000+03:00

sağ şakağımla sağ göz boşluğumun oralardan bir tavşan çıkacakmışçasına (...çasına, ...sabile) başım ağrıyor.
neden olduğunu bilimiyorum... ama %20 üşenmelerden değil, sabah 7 buçukta kahvaltı etme sevdasından hiiiiç değil.
niye işimi bu kadar zorlaştırdığımdan da pek haberim yok.
hala nasıl bu kadar hayret ettiğim şey var anlamış da değilim,
alışmış olmam gerekirdi...

"... kaleye mum diksin"lerle tanısaydık insanları
ve kimse ... değilse kaleye mum dikemeseydi
ve ben üç noktalı boşluklara iyi sorular yazmasını bilseydim.

aman oy!

2006-09-08T13:35:00.000+03:00

hani oldu ki
ben bir ilk çıkan beyaz saçım
cımbıza gerek bile kalmadan
tutuğu gibi çekerler mi beni
nefret de ederler mi
yaşların suçlusu da ben olur muyum?

hani olmaz ya
ben böööyle yassı mı yassı
bir terliksi çakıl taşıyım
kim atar beni denize?
kaç sene beklerim?
o kadar bekledikten sonra
atsınlar ister miyim?
hem hengi denizin kıyısında beklemiştim?

hani de ki oldu
annemin yapamadığı ama de ki yaptığı
mektuplardaki kenar süsüyüm
hangi kağıda çizseler beni?
100 lirayı 5lik banknotlar olarak almak gibi
1 A4 yerine 10 küçük sayfada olayım mı?
"la quantite ne fait pas la qualite!"
hala öğrenemedim...

ah bir de Jaegermeister'de balık olsam!

2006-09-06T13:24:00.000+03:00

meslek haneme "herşeyden sorumsuz" ya da "hiçbirşeyden sorumlu" yazdırmak istiyorum
sonra da mesleğimi hakkını vererek icra etmek istiyorum.
limon da satabilirim.

bir de diyecektim ki heyecanlıyım ben bu aralar...
mutlu da diyebiliriz.

deli miyiz biz kuzum?

2006-08-30T02:03:00.000+03:00

ama bilemiyorduk biz
karar da veremiyorduk
ne zaman başımıza gelecek bir felaket olsa
ya ağacın altında
ya da deniz de oluyorduk.

zeytin yağını tuzlayıp
ekmek banacağımız zamanlarda
karabiber yok diye üzülüyorduk
hayatımıza 3 gün evvel giren
bitki çaylarını özlüyorduk.

sepetimiz mi vardı bu güne kadar
biz hiç bakkalın üsünde oturmadık ki
cadde üstündeki kuruyemişçide
1ekmek 2permatik ne bulunsundu.

çıtırlar farkında değil

2006-08-10T18:00:00.000+03:00

"Yazdıklarımı yeniden okuyunca, bunları yazanın eğitimli bir herif olduğunu bir kerecik olsun düşünmeyeceksiniz gibi geliyoor bana. Mesele sözcük dağarcığı mı? Hayır. Bana göre sorun, Latince alıntıların eksikliğinden kaynaklanıyor. Başlangıçta, bu konuda çaba gösterdim, ama görüyorum ki, kaptırmışım kendimi ve harbiden özenli bir üslupla yola çıkmama rağmen, doğallık galip gelmiş.
Olsun. Ama şimdi altını çizmek istediğim şey, tüm bu olan bitenlerin ahlaki yönü.
Gördüğünüz gibi önemli olan dürüst olmaktır. Tam anlamıyla derli toplu bir herif olduğum söylenemez, ama yaptığım her şeyde, içten ve dürüst davrandım.
Ve ondan sonra da, aile bağlarına saygılı olmak gerekir. Ben, kardeşimin herşeyden yararlanmasını sağladım. İyi şeylerden de, kötü şeylerden de... ama her zaman kardeşçe. Ve el ele.
Çıtırlarla işi biraz abarttığımızı söyleyeceksiniz belki de. Ne yapalım yani, çıtırlar farkında değil ki."

Boris Vian'ı sevsem mi sevmesem mi çok kararsızım.
Sulugöz sakızı gibi. Ne bok olduğu belli değil ama düşünmeye başladıktan itibaren yüzümü buruşturup ağzımı sulandırıyor.

Canım çekti.

2006-08-10T17:49:00.000+03:00

Buraya gelmeden evvel yine bu hengamede kaybolup aman da saate bir de baktım yıl bitmiş demekten korkuyordum... henüz bir de baktım gün bitmişlerdeyim... ay bitmişlere gelmeden birşeyler yapmam lazım. Zaman geçerken farketmek istiyorum. Bu kadar şuursuz olunmaz ki... Bir de musluktan buzlu naneli limonata aksın istiyorum. Ve neden Almanlar Almanya'dan İstanbul'a gelince yolda yürürlerken bile yanıyorlar da ben Almanya'dan gelince yanmıyorum? Ve hatta neden o Almanların kışlık hallerinden daha kireçliyim? İsyanım var yarabbim!

ben geldim

2006-07-31T16:55:00.000+03:00

Ben geri döndüm. İstanbul'a.
Çok büyük geldi.İstanbul.
Çok fazla insan var.İstanbul'da.
Alışmam lazım tekrar.İstanbul'a.
İstiklal'deki ağaçları (fidan diyelim) kesmişler.
Allah cezalarını verecek.
Bu valizdekiler nereye sığacak?
Projem ne zaman başlayacak?
Deniz kum güneş istiyorum.
Bir de kabak tatlısı.
Mevsimi değilmiş.
Anne annem öyle dedi.
Özlemişim bi de...

köy

2006-07-26T20:52:00.000+03:00

Ordaaa bir köy var uzaktaaa
O kööööy bizim köyümüzdür
Gitmesekte görmesekte
O köy bizim köyümüzdüüür
tralalalalaaaaaa tralalalalaaaaaa
tralalalalalalaaaa

ben bu salak şarkıyı küçükken de severdim
ama hiç bu kadar anlamlı olmamıştı...

sıcaaaak!

2006-07-22T21:28:00.000+03:00

Münster'de 30 derecelerde seyrediyoruz! Çok sıcaaak! Sanki ben sıcağa alışkın bir Türk kızı değilmişim gibi isyanlardayım.
ÇooooooooK SıcaaaaaaaaaaK! Yağmur yağsın istedik nitekim yağdı ama azıcık. Kanalda yüzdük... su bile sıcaktı...
Ben burada hiç karpuz yemedim.

2006-07-19T15:12:00.000+03:00

ayağıma sürülebilecek en çirkin en kötü renkli ojeyi sürdüm
annem simdi görse yapacağı benzetme çok net kulağımda...
sonra da kahkahayı basıyoruz
ama yazamam buraya birilerine ayıp olur:D
e kızım nerden buldun o rengi o zaman diyeccek olan olursa hemen söyleyeyim bir şey aldım yanında verdiler: PRO-MOS-YON!

Anna'yla vedalaştık... sabah beraber kahvaltı ettik... sonra bana projesini yaptığı filmi kardeşlerinin fotolarını bir sürü şey gösterdi... ve sonra istanbul'da görüşücez artık kakara kikiri derken bööööööööööööööööö. patladım. o da patladı. nicht weinen! derken sümükler dize indi... hemen bisiklete atladığım gibi yok oldum ordan.

Ausstelung FH Münster

2006-07-17T04:20:00.000+03:00

Hafta sonu diploma işleri sergisi vardı okulda...
şu bloga video nasıl koyuluyo onu öğrenince çok süper bi diploma işi vardı onu koyucam...
çok kıskandım hatta

edit: baris erkol anlatti sagolsun nasil video koyulacagini...:) sagolasin!
the diplom project of ina liesefeld in diplom exibition Fh Muenster
"die volkommene ehe als pop-up"

Link: www.diplomschau.de

sivilce, wish list, kabak tatlısı vs...

2006-07-17T04:03:00.001+03:00

Lise arkadaşlarım teker teker evlenmeye başladılar, benim hala yüzümdeki sivilceler geçemedi anasını satayım...
Ben her düğünde ağlarım bide.

24 ağustosta ne olacak dedim
ne olsun istersin dedi
ben de
mesela hava güneşli ama serin olsun isterim dedim
anneannem bana bi çaya gelsin isterim dedim
yanında kabak tatlısı ya da yeşil erik getirsin isterim dedim
hergünden daha az sıkılayım isterim dedim
daha çok çilim çıksın isterim dedim
evde bisürü fikus olsun isterim dedim
sulamayı unutursam yeşil kalmaya devam etmelerini isterim dedim
2 litre taze naneli limonata içmek isterim dedim
1 kalemi iki tarafından açmak isterim dedim
o kalemin iki tarafıyla bi kolon loto oynamak isterim dedim
sonra da loto bana çıksın isterim dedim
çıkan parayla ispanya ya gitmek isterim dedim
sonra bisikletle geri dönmek isterim dedim
zaten böylece de gün biter dedim

bunları yazarken uzuuun bir süre daldım
ne çok istediğim şey varmış dedim sonra
dur bunu da eleyeyim bunu da eleyeyim
bu yazılmaz şimdi ayıp
bunu başka gün için istiyorum derken bu kadarcık kaldı...

yarın için istek listem
biri benim çalışma masamı toplasın
lütfen
bir de yarın buzdolabını açsam
allah bir de ne görsem
kabak tatlısı!

benim öyle özel bir kabak tatlısı düşkünlüğüm yoktu esasında
Kim'e Türkische Küche yemek kitabı almıştım doğumgününde
geçen gün hay aksi ki bir bakayım dedim
demez olaydım...

küçük defterden...

2006-07-15T22:06:00.000+03:00

Çalışma masamın 4 ayağından 1i daha kısa. Zangır zangır sallanmaktaydı ben de küçük defterimi o ayağın altına sıkıştırmışım... sonra tabi unutmuşum. Yerine başka birşey sıkıştırdım.

oda.

2006-07-15T21:56:00.000+03:00

italya şampiyon

2006-07-11T19:08:00.002+03:00

italyanın şampiyonluğundan bizde nasibimizi aldık
italya sampiyon olduğu gece saat 12 de bir italyan dondurmacısına gittik
amacımız birer dondurma yiyip eve dönmekti
ama bir de ne görelim:)
dondurma bedava bira bedava
hertaraf bir sürü deli italyan...
allahtan italya kazandı dedim sonradan
almanya kazansaydı bedava patates yiyecektik...
varan 1: demek ki herşeyde bir hayır var
varan 2: amma döneğim ben de...

Warum sind die Deutschen verrückt?

2006-07-05T18:39:00.001+03:00

Geçen gün bir arkadaşım ben bu almanların niye deli olduklarını anladım dedi.
Niyeymiş dedim. Havaya baksana dedi... Doğru...
Yarım saat evvel sıcaktan kurdeşen döküp ayağıma pedikür yaparken şimdi şimşek çakıyor, gök gürlüyor dışarda. Evin içi gece gibi karardı... Daha da ilginci dolu yağdı... Normal değil, hiç normal değil bu... ve hala sıcaktan kurdeşen dökmeye devam ediyorum...

Deutschland ist vorbei!

2006-07-05T01:24:00.000+03:00

Pek heyecanlı, son gaz başlayan akşamımız hayalkırıklığı ve etrafımızdaki bir sürü üzgün Almanla birlikte sona erdi...:(
Biz de üzgündük tabi... Yani ben şahsen üzüldüm...

Fußball.Grafitti.S-Bahn.Bus.Müll...Berlin

2006-07-04T15:05:00.000+03:00

Çok korkuyorum ben kanat sesinden

2006-06-25T16:44:00.000+03:00

Bugün çok fena uyandım...
Allahım o ses... Bir çift kanat sesi... pır pır pır... çok korkuyorum ben kanat sesinden.
Hemen aklıma 6 sene evvel ki odanın içinde bir çift kanat sesiyle uyandığımız gün geldi. Yorganı kafamıza çekip sesin bitmesini beklemiştik. Ses bittiğinde oh kuş gitti diye sevinip iki gün sonra odada ki fena bir ölü kuş kokusuyla tekrar uyanmıştık...
Bu sabah aynı sesle uyandım.
İlk önce kafama yorganı çekip kurtulurum sandım ama sonra aklım başıma geldi... Odanın içinde pır pır uçan siyah kuşu takibe aldım. İlk önce çiçek sulayacağının içine kafasını soktu... Demek susamış dedim... Ama çiçek sulayacağının içinde su yoktu ki bu sabah... kanatlar pır pır devam ediyor çırpmaya... Benim o sırada miğdem alt üst oluyor... Bir kanat sesi iki hop hop miğdemde... Salak kuş bu sefer yere indi, uçamıyor bir türlü...Uçsana be... Hemen hochbet'imden aşağı uçtum paldır küldür nereye gidiyor bu çocuk diye... Sonra bir hamle, hooop kaloriferin arkasına düştü... Ve tam o sırada ben kendimden geçtim.
Koşa koşa mutfağa... Günaydınsız bir koş çabuk Johannes çığlığı... Panik anlarımda almanca konuşamadığımı bir kez daha anlamış oldum. Koştu. Baktı. O da korktu galiba. Kim...Kiiiiiiiiiiim!
Kim ile Janina geldi odaya, biri gecelikli biri donlu... sabahın dokuzu, benim oda da şenlik alayı.
Öldü mü acaba diye tırnaklarımı yiyip odanın kalorifere en uzak köşesine sindim. Jani siyah çocuğu eline aldı... Bak ne şirin... Gerçekten şirindi... Küçücük ağzı sonuna kadar açıktı ve ölmemişti... Oooh çok şükür... Sonra Johannes ve Jani gidip çocuğu parka bıraktılar.
Duvarıma da sıçmış eşşoğlu. Bir elimde kuru bir elimde ıslak bez. Saat sabahın 9u çeyrek geçesi...
Neredeyse duvarın boyasını söktüm, tam çıkmadı meretin boku...

2006-06-22T21:35:00.000+03:00

irregular choice spring-summer 06
ben bu ayakkabıyı istiyorum!

link: irregular choice

2006-06-22T21:29:00.000+03:00

Bugün Johannes'in dogumgunu
evde buyuk party var...
Yarin sabah da ders... :)
Erdinger Wiezenbier bardagi aldik ona... bir de basic cooking kitabi...
Sürekli annesini arayip yemek tarifi soruyor:)

2006-06-22T21:22:00.000+03:00

Sehr Geeherter Herr Börger,
hiermit kündige ich den Mietvertrag für das Zimmer Nr.6 in der 2. Etage zum 31.07.2006 fristgerecht.
Vielen Dank,

Mit freundlichen Grüssen

Demin Kim'le asagiya indik malsahibine.
Temmuz sonunda odadan cikacagimi söyledim. Bir de Kündigung mektubu yazdim. Kim yardim etti.
Münster'den ayriliyor musun dedi.
Evet dedim. Eve dönüyorum, İstanbul'a...
Ah ne mutlusundur dedi... Yapmacik yapmacik güldü.
ich bin traurig... boynuna sarılıp aglasam miydi?
Garibim iste... ne tam mutlu ne tam mutsuz...
Sıkıntılı diyelim...

2006-06-22T01:39:00.000+03:00

KAHVE FİLTRESİ İLE ÇİÇEK SULAYACAĞI

O komik taytına rağmen sevdim ben Superman’i. Neden? Çünkü Superman yakışıklıydı. Göbeğindeki baklava kasları sayabilirdim. Saçları herzaman jöleli, herzaman bakımlıydı. Üstelik hep aynı yaştaydı, hiç yaşlanmazdı, burnunda kılları çıkmaz, kulakları büyümezdi. Etraftaki kötüleri savar, zor durumdakilere yardım ederdi. Karizmatikti. Hatta uçabilirdi… Severdim ben Superman’i… Kahramandı…

Ama benim kahramanım başkaydı. Ağaç gibi kocaman, elleri büyük, boyu uzun, kıvır kıvır uzun saçlı, yakışıklı mı yakışıklı bir adam vardı. Sert bakışlıydı. Korkardım ondan. Ne dese düşünmeden yapardım. Ama sonradan düşünmem için çok zorlardı beni. Kalın sesliydi. Korkmamak mümkün değildi ki. Yemeğini bitirmeyen çocuklara “Seni Yusuf’a yollarım” diye tehditler savrulurdu. İnsan onu her an koruyacağını bildiği bir adamdan neden bu kadar korkardı? Sesi gürse o ne yapsındı?

Küçükken emindim: Babam hiçbirşeyden korkmazdı. Cengaverdi. Sinirlenmeye görsündü. Küçükken babamın elini tutup yürüyorsam ondan başka korkacak hiçbirşeyim olmazdı. Önüme bakmama gerek kalmazdı. Karar vermeme, istediğim birşey için savaşmama gerek kalmazdı. Babam yapardı. Yani öyle düşünürdüm. Yapabilirdi. Ama düşünmeme, karar vermeme, istediğim şeyler için savaşmama, önüme arkama sağıma soluma bakmama gerek olduğunu öğretti bana. Çin atasözünde ki gibi “balığı önüme koymadı, balık tutmasını öğretti” hep.

Çok küçüktük. Ormana pikniğe gitmiştik. Biraz ilerde bir bataklık vardı. “Sakın oraya gitmeyin, batarsınız, çamur sizi içine çeker” dedi babam. Biz de kardeşimle tabi ki gittik. Battık. Çamur bizi içine çekti. Demek babam doğru söylemişti. O günden sonra da bir daha bana hiç gitme yapma etme demedi. “Bu pek de iyi birşey değil ama sen bilirsin” dedi. Kendine güvendiği gibi güvendi bana. Beynime ektiği tohumlara güvendi.

Çok sonra farkettim babamın da korkularının olabileceğini. Babam korkularını söylemezdi. Şimdi dudağını büküşünden anlıyorum, gözlerini kapatıp derin derin nefes almasından, “dur bakalım, olacak olacak…” deyip konuyu değiştirmesinden anlıyorum onun da bazen korktuğunu. Kahramanlar da korkarmış, onu öğrendim. Korkunun (endişenin) akıl karı birşey olduğunu öğrendim. Babamın göbeği büyüdükçe, cengaverliğinin mantıklı oluşundan kaynaklandığını zannederken, bir zamanlar onun da çok genç olduğunu unutuğumu anladım. Babamın da büyüdüğünü öğrendim. Ben, düşe kalka bir giderken onun yüzüncü defa artık koşarak geri döndüğünü öğrendim. Belki yüz kere düşüp kalkmıştı babam. “Bu pek de iyi birşey değil”in tecrübeyle sabit olduğunu öğrendim.

Güçlü görünmeyi sert görünmekle karıştırdığımdan mıdır nedir onun sevgisini gösteriş biçimini kavrayamamıştım küçükken. Artık bilgisayarımın önünde, üstünde “Buzdolabında kayısı var, ye!” yazılı bir kağıt bulduğumda bunun bir “Bana da ilgi göster, yetti bu bilgisayar!”uyarısı olduğunu anlayabiliyorum. Aklıma geldikçe gözlerim doluyor, çok duygulanıyorum.

Babam kendimi sevmeyi öğretti. Kendimi severken bencil olmamayı öğretti babam. Severek her işin daha kolay yapılacağını, üstüne üstlük zevk alınacağını öğretti babam. Herşey daha kolay oldu. Herşey daha zevkli oldu.

Çok sonra korkuları babamınkinden çok daha fazla olan başka bir kahraman baba daha tanıdım. Guido. “Hayat Güzeldir” filmindeki Roberto Benigni. Romantik bir İtalyan yahudisiydi Guido Orefice. Gülünce gözlerinin içi de gülüyordu. Ufak tefek, kıvır kıvır, aşk dolu bir adamdı. Heyecanlıydı. Enerjisi sanki hepimize yeterdi. Espiriliydi. Ve aklı güzelliklere ne çok çalışıyordu.

İkinci Dünya Savaşında toplama kampında oğlu Joshua’yı koruyabilmek için hayal gücünü nasıl kullandığını gördüm. “Hayat Güzeldir” cümlesini söylemek bugün bile zorken savaşın ortasında çocuğuna bunu hissettirebilen bir babaydı Guido. Oğlunun, gelecek umudunu ve gülümsemesini muhafaza edebilmesi için inanılamayacak bir çaba sarfettiğini gördüm ve başardığını...

Bunun sadece bir oyun olduğu, 1000 puan toplarlarsa gerçek bir tank kazanacakları yalanını söylemişti Joschua’ya. Yalanın her zaman kötü birşey olmadığını öğrendim. Kahramanlar da yalan söylermiş. Kurtarmak veya korumak için her yol mübahmış. Doğrudur…

Kağıttan bir kahve filtresiydi Guido. Buruşabilir, yırtılabilir, savrulabilirdi. Zayıftı, güçsüzdü. Ama kötülüğün, karamsarlığın bütün pisliğini süzüyor, kendi içinde biriktiriyor, oğluna sadece umut dolu lezzetli sıcacık kahvenin keyfini bırakıyordu. Artık her kahveden tat almasını bilecekti Joschua.

Mor renkli bir çiçek sulayacağıydı babam. Devrilebilir, suyu dökülebilir, boşa akabilirdi bazen. Ama içi hiç boş kalmazdı. Hep beslerdi, hep paylaşırdı. Sıcaklarda serinletirdi. Kuraklığa hiç mahal vermezdi. Artık her toprakta nasıl duracağını bilecekti Selin.

Bu iki baba da bir güldüler mi kahkahaları hertarafı aydınlatırdı. Ve gülümsemelerini görmek her derde deva idi. Ve beynimize ektikleri renk renk tohumları hep sulayacaklarını bilmek güven vericiydi. Ve bizi her durumda koruyacaklarını, seveceklerini bilmek cennetten 12 takside en manzaralı yeri almak gibiydi.
İyi ki varsınız …